مىشود با اين تفاوت كه اين‌بار عضو متاستاز زده با قدرت بيشترى نسبت به تومور اوليه تهاجم خواهد نمود و بيمارى را كه در مرحلهء قبلى دچار ضعف و ناتوانى شده از پا درخواهد آورد . نمونه‌بردارى ( بيوبسى ) به نظر مىآيد تخريب بيشترى در مقايسه با عمل جراحى به بار خواهد آورد چرا كه در اقدام به برداشتن تومور با عمل جراحى به خاطر آنكه مقدار زيادى از بافت‌هاى سرطانى برداشته شده بالاخره تومور تا حدودى ضربه خورده و تعداد زيادى از سلول‌هاى خود را از دست داده است و فرصت بيشترى را براى بازسازى مىخواهد ، در نمونه‌بردارى هم تومور تحريك مىشود امّا با اين تفاوت كه همه سلول‌ها و به عبارتى ديگر همه سربازان خود را در اختيار دارد . تومورها و سلول‌هاى سرطانى با ديدگاه طب قديم نسبت به هر نوع اقدامى تحريك‌پذير مىباشند به‌عنوان مثال در اتاق عمل شكم بيمار شكافته مىشود و طبيب با مشاهده وخامت اوضاع هيچ‌گونه عملى انجام نداده و دوباره پوستهء شكم را مىبندد . در اين صورت هم تومور سرطانى تحريك شده و به شدّت تهاجم جديدى را آغاز مىكند كه معمولا منجر به مرگ بيمار مىشود . بيمارى را ديدم كه از كودكى وجود چيزى را در عمق بافت ران خود احساس مىكردند و سال‌ها بدون هيچ مشكلى به زندگى ادامه داده و در سن 33 سالگى كه صاحب دو فرزند شده بود به توصيه برخى از نزديكان به پزشك مراجعه نموده و پزشك نيز بىدرنگ دستور برداشتن تومور را صادر نمود . قبل از عمل جراحى يك نمونه‌بردارى از تومور براى شناسائى نوع تومور انجام گرديد . پس از مدت كوتاهى محل نمونه‌بردارى ورم كرده و ملتهب شد و زمانى نگذشت كه ران پاى بيمار به اندازه سه برابر اندازهء طبيعى خود بزرگ شد . شيمىدرمانى و انواع درمان‌هاى موجود در طب جديد سودى نبخشيد و تعفن پاى بيمار را در بر گرفت و پس از مدت كوتاهى تحمل رنج و درد با كم‌خونى شديد و گرفتار شدن بافت‌هاى ديگر فوت كرد .